Korex - Portal fotografii czarno-białej

Wszystko

Zjawisko Sabattiera

Zjawisko Sabattiera, nazywane też pseudosolaryzacją gdyż wizualnie podobne jest do solaryzacji. Zjawisko to charakteryzuje się częściowym odwróceniem obrazu negatywowego na pozytywowy pod działaniem dodatkowego, równomiernego naświetlenia materiału światłoczułego podczas wywołania. W wyniku pseudosolaryzacji powstaje obraz pozytywowy z nałożonym, słabszym obrazem negatywowym, oba obrazy oddziela jasna linia graniczna zwana ekwidensytą, powstająca w wyniku zjawiska Eberharda.

Pseudosolaryzację odkrył w 1862 r. francuski zoolog Armand Sabattier. Początkowo tłumaczono to zjawisko kopiowaniem się obrazu negatywowego na nie utrwalonej emulsji, jednak należy to tłumaczenie odrzucić, gdyż zjawisko to powstaje również gdy światło pada z odwrotnej strony. Prawdopodobnie główną przyczyną jest odczulenie emulsji przez narastające zarodki srebrowe.

Pseudosolaryzacja wykorzystywana jest do uzyskiwania efektów specjalnych w fotografii artystycznej. Mistrzem w tej dziedzinie był amerykański malarz i fotografik Man Ray.

Zjawisko Villarda

Zjawisko Villarda, jeśli naświetlenie światłem o dużym natężeniu, prowadzące do Zjawiska Claydena, zastąpić wstępnym promieniowaniem rentgenowskim, a pozostałe warunki i doświadczenia pozostawić identyczne, uzyskuje się również efekt pozytywu.

Zorka

Zorkij, zw. także Zorki i Zorka (ros. Зоркий) – radziecki aparat dalmierzowy będący kopią aparatu Leici.

Po drugiej wojnie światowej rosyjskie zakłady optyczne w Krasnogorsku zaczęły produkować aparaty fotograficzne. Od 1946 były produkowane aparaty marki Moskva. Później aparaty marki FED w fabrykach na Ukrainie, ze znakiem Krasnogorskich zakładów optycznych. W końcu wypuszczono nową linię aparatów FED-Zorki. Jednak w 1949 roku wprowadzono zmiany w budowie aparatu. Tak powstała marka Zorki.

ZPAF

Związek Polskich Artystów Fotografików – stowarzyszenie twórczo-zawodowe fotografów. Zadaniem Związku jest zachowanie dotychczasowego dorobku fotografików oraz promocja i rozwój współczesnej fotografii

ZPAF powstał w 1947 jako kontynuacja Fotoklubu Polskiego - organizacji fotografów działającej w okresie międzywojennym. polskiej, ochrona twórców i ich dzieł.

Od 1992 roku ZPAF stowarzyszony jest w World Council of Professional Photographers oraz w Federation of European Photographers.

Statutowym celem działania ZPAF jest:

1. Wszechstronny rozwój twórczości fotograficznej, uwzględniający także postęp naukowo-techniczny w zapisie obrazu.
2. Współuczestnictwo w kształtowaniu polityki kulturalnej.
3. Ochrona swobody wypowiedzi twórczej.
4. Kształtowanie zasad etyki zawodowej.
5. Ochrona dorobku fotografii polskiej, a także upowszechnianie jej w kraju i zagranicą.
6. Inicjowanie systemowych rozwiązań prawnych zapewniających warunki do wykonywania zawodu artysty fotografika w oparciu o status twórcy.
7. Zarządzanie i ochrona powierzonych praw autorskich.
8. Zabieganie o rozwój mecenatu artystycznego.

Decyzją Ministra Kultury z 29 maja 1995 roku wydano stowarzyszeniu zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów fotograficznych i utworów plastycznych w zakresie rzeźby na następujących polach eksploatacji:[1]

1. zwielokrotnienie jakąkolwiek techniką,
2. wprowadzenie do obrotu,
3. wystawienie,
4. najem,
5. dzierżawa,
6. wprowadzenie do pamięci komputera.

Zwierciadło optyczne

Zwierciadło optyczne, lustro – gładka powierzchnia o nierównościach mniejszych niż długość fali świetlnej. Z tego względu zwierciadło w minimalnym stopniu rozprasza światło, odbijając większą jego część. Dawniej zwierciadła wykonywano poprzez polerowanie metalu, później została opanowana technologia nakładania na taflę szklaną cienkiej warstwy metalicznej (zwykle srebra) metodami chemicznymi. Obecnie lustra produkuje się poprzez próżniowe naparowanie na szkło cienkiej warstwy metalu (najczęściej glinu).